Pod koniec czerwca 2026 roku fińskie Ministerstwo Edukacji i Kultury dodało 22 nowe punkty do krajowego rejestru niematerialnego dziedzictwa kulturowego. Tym sposobem obok saunowania i jeżdżenia na łyżwach po naturalnym lodzie pojawiły się gry fabularne.
Finowie zaczęli grać już w latach 70., ale komercyjny import podręczników to dopiero 1985 rok. Wówczas pojawiły się też specjalistyczne sklepy hobbistyczne1. Już w 1988 roku ukazało się tłumaczenie słynnego Red Box na fiński, ale przekłady uzupełnień pojawiały się powoli, fani nadto narzekali na ich jakość. Kluczowe czasopismo (zin “Magus”) skupiało się na publikacjach poświęconych grze Runequest, społeczność zaś ceniła GURPSa2.
Wcześniej, bo w 1985 roku, Risto “Nordic” Hieta napisał i wydał pierwszą fińską grę fabularną, która nosiła angielski tytuł3. Treść była po fińsku, a angielski tytuł – The Secret Treasure of Raguoc in the Acirema Dungeons – podkreślał inspirację amerykańskimi erpegami (co ponoć było typowe dla tego rynku). Autor wyjaśniał, że Acirema to America pisane wspak, podobnie jak Ragouc wywodziło się od Coguar, co nawiązywało z kolei do samochodu Mercury Cougar4.
Początkowo marginalne hobby, dzięki self-publishingowi, fanzinom i silnej społeczności publikującej przeróżne materiały, stawało się coraz bardziej popularne. Kulturowe znaczenie hobby potwierdza to choćby dwudniowy konwent Ropecon, na który w 2025 roku przybyło 10 tysięcy osób5.
1 Źródło
2 Źródło
3 Źródło
4 Źródło
5 Źródło
